„Jesteś tym, co jesz” – to zdanie zrobiło zawrotną karierę. Ale jeśli faktycznie miałoby być prawdą, ja powinnam być cappuccino na podwójnym espresso i kawałkiem czekolady w roli duszy. I wiecie co? Wcale bym się nie obraziła.
Problem w tym, że zdrowie nie zatrzymuje się na talerzu. Zdrowie zaczyna się w głowie – w tym, co codziennie powtarzasz sobie szeptem i na głos. Możesz jeść najlepsze sałatki świata, ale jeśli codziennie serwujesz sobie myśl „nie dam rady”, to żadne chia ani bio-awokado nie odfiltrują tej toksyny.
Spróbuj zamiast tego podać sobie inny zestaw: „dam radę”, „spróbuję”, „zobaczymy, co z tego wyjdzie”. To jest prawdziwy superfood. Zero kalorii, a efekt natychmiastowy – nagle coś w środku się prostuje, ramiona unoszą się wyżej, a dzień wydaje się mniej stromy.
Słowa naprawdę działają jak paliwo. Jeśli kogoś komplementujesz, dajesz mu dodatkową porcję energii. Jeśli mówisz o sobie dobrze, tworzysz przestrzeń, w której organizm zaczyna współpracować, zamiast toczyć wojnę z Twoim pesymizmem.
Nie chodzi o sztuczne zaklinanie rzeczywistości ani o udawanie wiecznej optymistki. Chodzi o małe przesunięcia: z „muszę” na „chcę”, z „boję się” na „spróbuję”. To takie codzienne ćwiczenie języka, które działa lepiej niż pół godziny na orbitreku.
Bo zdrowie to nie tylko to, co kładziesz na talerzu. To również to, co wkładasz sobie do głowy. A czasem wystarczy jedno zdanie, żeby cały dzień miał inny smak.
Bardzo dziękuję! 😊 Wygląda na to, że każdy z nas ma swoją własną kuchnię słów – i dobrze, bo wtedy blogosfera przypomina raczej bogaty bufet niż monotonne menu dnia.
Wpis bardzo mi się podoba. :). Z tego co obserwuje – moja blogowe menu jest różnorodne, ale całość tworzy spójne, wyraziste danie. :). Czasem delikatne, a czasem nieco pikantne.